Այս խաղն ինձ հիշեցրեց Մոուրինյոի մադրիդյան ժամանակաշրջանի Կլասսիկոները․ մրցակիցը վերահսկում է գնդակն ու փորձում ստեղծագործել դաշտի կենտրոնում, իսկ Մոուրինյոի տղաները հագեցնում են դաշտի կենտրոնը՝ փորձելով ավելի շատ խանգարել մրցակցին, քան ստեղծել սեփական խաղը։ Արդյունքում Չելսին ուներ արագ ու վտանգավոր հակագրոհների հնարավորություն, բայց Մերտեսակերի փայլուն դիրքային խաղը (եթե մինչ այս մրցաշրջանը լսեի Մերտեսակերի փայլուն դիրքային խաղ արտահայտությունը, պարզապես կժպտայի) և Վոլլկոտի արաջ նահանջը սպանում էին Ազարի եզրային խաղը, ինչի արդյունքը եղավ 32-րդ րոպեին Ազարի փափուկ փոխանցումը կենտրոնով և Լեմպարդի կողմից վերին դարպասաձողի ստուգումը։36-րդ րոպե, և չնշանակված 11 մետրանոց արդեն Չելսիի դարպասի մոտ։
2-րդ խաղակեսում վտանգավոր դրվագների քչությունը չազդեց խաղի լարվածության վրա ու Մոուրինյոն կարողացավ չպարտվել Վենգերին 10-րդ անգամ։
Комментариев нет:
Отправить комментарий