Ինչու՞ «Մանչեստեր Յունայթեդը» չի դառնա չեմպիոն

    Դեյվիդ Մոյեսը ստացավ Ֆերգյուսոնից լավ «ժառանգություն»: Թիմը լիովին պատրաստ էր և առաջին հայացքից մարզչի միակ խնդիրը այդ հավաքական ուժը չկորցնելն է, բայց ...
    1. Սկսենք պաշտպանությունից. ունենալով մի շարք որակյալ կենտրոնական պաշտպան՝ Մոյեսը չունի բարձր մակարդակի 2 ստաբիլ պաշտպան: Ֆերդինանդը տարիների փորձը միայն ավելի է ուժեղացրել նրան դիրքային փայքարում, բայց Անգլիայի առաջնության պես արագ առաջնությունում միայն դիրքային գրագիտությունը բավարար չէ: Վիդիչից մնացել է միայն աստղային անունը, և անհամար վնասվածքները հույս չեն թողնում, որ սերբը կօգնի «Յունայթեդին» ողջ մրցաշրջանի ընթացքում: Էվանսը վերջին մրցաշրջանում ապացուցեց, որ որակյալ կադր է, բայց եթե Մոյեսը ուզում է պահպանել գերակումբի կարգավիճակը, միայն Էվանսով խնդիրը չի լուծվի: Ֆիլլ Ջոնսը իմ ամենասիրելի երիտասարդ պաշտպաններից է, բայց դեռ պատրաստ չէ լիարժեք մրցաշրջան բարձր մակարդակով խաղալ: Նույնը կարելի է ասել Սմոլլինգի մասին: Եզրայինների հարցը այդքան շտապ չէ, բայց Էվրան էլ է կորցնում իր արագությունը և համարժեք փոխարինող չունի:
    2.  Կիսապաշտպանությունն էլ լավ կոմպլեկտավորված չէ: Նախորդ մրցաշրջանում միայն ալարկոտը չէր գովում Կերրիկի փայլուն փոխանցումները, Կլևերլին էլ միանշանակ աճել է մինչև «Յունայթեդի» մակարդակը, բայց դա չի կարող լրացնել խաղ կառուցողի բացակայությունը, և նույնիսկ ամենահաս Ռունին չի կարող միայնակ լուծել այդ հարցը՝ առավել ևս հաշվի առնելով իր նախկին, այժմ նաև ներկայիս մարզչի հետ ունեցած լարված հարաբերությունները:

    3. Դժվար է թերագնահատել Մոյեսի տաղանդը, բայց չի կարելի համեմատել նախորդ շոտլանդացու՝ Սեր Ալեքս Ֆերգյուսոնի հետ, ով գլխավորեց «մանկույանցիներին» արդեն հաղթողի հոգեբանություն ունենալով. մինչ այդ 3 անգամ դարձել էր Շոտլանդիայի չեմպիոն ու նվաճել ՈւԷՖԱ-ի գավաթը չափանիշներով համեստ Աբերդինի հետ։ Իսկ Դեյվիդ Մոյեսը աչքի է ընկել միայն լոկալ փոքր նվաճումներոց և համեստ միջոցներով հաջող տրանսֆերներ իրականացնելոց: ՈՒ եթե Անգլիայում առաջին մրցաշրջանում չկարողանան պահպանել չեմպիոնական տիտղոսը, ղեկավարությունը դեռ կների Մոյեսին, բայց Չեմպիոնների լիգայում էլ անհաջողությունը լուրջ խնդիրներ կստեղծի թիմի համար, որովհետև «Յունայթեդը» մեծ կախում ունի եվրոգավաթներից ստացած եկամտից։
    Մնում է միայն հաջողություն մաղթել «կարմիր սատանաներին»։

Լեգենդներ. Ռայան Գիգգս

    Երբ Գիգգսը ստորագրեց իր առաջին պրոֆեսիոնալ պայմանագիրը, մյուս տաղանդաշատ ուելսցին՝ Գարեթ Բեյլը, ընդհամենը 1 տարեկան էր։ 23 մրցաշրջան ամենաբարձր մակարդակով խաղալուց հետո այս ամռանը Ռայանը ուրախացրեց <<Յունայթեդի>> ու իր երկրպագուներին՝հայտարարելով, որ կխաղա ևս մեկ մրցաշրջան և կհամատեղի խաղացող մարզչի պաշտոնը՝ Գարի Նևիլլի հետ միասին օգնելով Դեյվիդ Մոյեսին կառուցել նոր թիմ:  Խոսելով Գիգգսի մասին բավական է նշել, որ վերջինս հանդիսանում է միակ ֆուտբոլիստը, ով գոլ է հեղինակել Պրեմիեր լիգայի բոլոր մրցաշրջաններում՝ սկսած հիմնադրման օրվանից: 2008 թ-ի մայիսի 21-ին՝ Չեմպիոնների լիգայի եզրափակչում դուրս գալով խաղադաշտ, Գիգգսը «Յունայթեդի» կազմում անցկացրած խաղերի քանակով դարձավ ռեկորդակիր՝ շրջանցելով Բոբի Չարլթոնին: Իսկ ահա 2013 թ-ի մայիսի 5-ին՝ Մադրիդի «Ռեալի» դեմ խաղում, Գիգգսն անցկացրեց իր  1000-երորդ պաշտոնական հանդիպումը Յունայթեդի կազմում: Ինչ վերաբերում է ազգային հավաքականին, ապա Գիգգսն ՈՒելսի ընտրանու կազմում իր նորամուտը նշեց 1991 թվականին՝դառնալով հավաքականի հինական կազմում հանդես եկած ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստը (1991 թ.):

    Ռայանը կազմում էր Ալեքս Ֆերգյուսոնի 4-4-2 տակտիկական դասավորության բաղկացուցիչ մասը: Գիգգսը հաջողությամբ խաղում էր և՛ աջ, և՛ ձախ եզրերում՝ կատարելով բավականին հաջող եզրային փոխանցումներ: Իսկ վերջին շրջանում Գիգգսը առավել հաճախ հանդես էր գալիս կենտրոնում՝ կենտրոնական կիսապաշտպանի դիրքում, սակայն չի կարելի ասել, որ վերջինս խաղում է հենակետայինի դիրքում, քանզի նա՝ բացի մրցակցի գրոհները խափանելուց, նաև ակտիվորեն մասնակցում է գրոհներին՝ երբեմն դառնալով նաև գոլի հեղինակ:

    Այս ամենից զատ հարկ է նշել, որ Գիգգսը ջենտլմեն ֆուտբոլիստ է և իր կարիերայի ընթացքում աչքի է ընկել կոռեկտ խաղով և պահվածքով և ողջ կարիերայի ընթացքում ընդհամենը մի կարմիր քարտ է ստացել։ Մի խոսքով՝ Ռայան Գիգգս՝ «Յունայթեդի» չծերացող աստղը...

Իտալական դերբի` Յուվենտուս - Ինտեր

    Արդեն տասնամյակներ շարունակ իտալական 2 ակումբների՝ Յուվենտուսի և Ինտերի մրցակցությունն առանձնանում է իր սկզբունքայնությամբ, և պատահական չէ,որ հենց այս թիմերի հակամարտությունն էլ ստացել է իտալական դերբի (Derby d'Italia) անունը: Այս տերմինն 1-ին անգամ շրջանառության մեջ է դրել մարզական լրագրող Ջաննի Բրեռոն՝ 1967 թվականին: Հատկանշական է, որ Ա սերիայում չկան 2 այնպիսի թիմեր, որոնք միմյանց դեմ անցկացրել են ավելի շատ հանդիպումներ, քան Յուվեն և Ինտերը:
    Թիմերն առաջնության շրջանակներում 1-ին անգամ հանդիպել են 1909/10  մրցաշրջանում: Թուրինում հաղթեց Յուվենթուսը, իսկ ահա Միլանում հաջողությունն ուղեկցեց դաշտի տերերին: Այդ օրվանից ի վեր թիմերը հանդիպել են 220 անգամ, և փոքր ինչ առավելություն ունի Թուրինյան կողմը՝ 98 հաղթանակ՝ <<ներաձուրիների>> 69-ի դեմ։ Եվս 53 հանդիպում ավարտվել է խաղաղ ելքով, թեև դժվար է այդ հանդիպումների ընթացքը խաղաղ համարել։

    Դիմակայության պատմության լավագույն ռմբարկուներն են <<Ինտերի>> լեգենդ Ջուզեպպե Մեացան, ում անունով են կոչել <<Սան-Սիրո>> մարզադաշտը , և Օմար Սիվորին՝խփած համապատասխանաբար 12 և 13 գոլերով։
    Հույս ունենանք,որ Իտալիայում վերջին 2 մրցաշրջանների <<Յուվենտուսի>> գերիշխանությունը և միլանյան թիմի ոչ ստաբիլ խաղի հատվածը կավարտվի, և Derby d'Italia-ն նորից կդառնա մրցաշրջանի ամենասպասված դիմակայությունը, չնայած, անկախ մրցաշրջանի ընթացքում աղյուսակում թիմերի զբաղեցրած դիրքից՝ այս դերբին միշտ էլ աչքի է ընկել և այսօր էլ աչքի է ընկնում սուր, համառ ու դիտարժան պայքարով, և գրեթե միշտ անկանխատեսելի է խաղի ելքը։

Բելգիայի ազգային հավաքական. սպասելիքները մեծ են...

    Դարպասապահներ՝ Տ․ Կուրտուա (դարպասապահ, ով՝ չնայած երիտասարդ տարիքին, մասնագետների կարծիքով շատ շուտով կարող է համալրել աշխարհի լավագույն դարպասապահների շարքը) , Ս․ Մինյոլե («Լիվերպուլի» նոր դարպասապահը, ով 25 տարեկանում արդեն շատերի կարծիքով կարող է արժանիորեն փոխարինել թիմից հեռացած Պեպե Ռեինային):
    Պաշտպաններ՝ Կոմպանի, Վան Բույտեն, Վերմալեն, Վերտոնգեն, Լոմբերտս, Ալդերվեյրելդ(24 տարեկան երիտասարդ աջ պաշտպան, ով նույն հաջողությամբ կարող է խաղալ կենտրոնում, կարելի է ասել՝ Վերմալենի և Վերտոնգենի աջլիկ կրկնօրինակն է):
    Կիսապաշտպաններ՝ Վիտսել, Դեֆուր, Նաինգգոլան եռյակից մեկը պատասխանատու է մրցակցի գրոհները խափանելու համար, իսկ Դեմբելեն ու Ֆելլաինին միտված են գրոհները սկսելուն ու զարգացնելուն։ Եզրերում մրցակցությունը ընթանում է Ազարի, դե Բրույնի («Չելսիի» 2013-2014 մրցաշրջանի հիմնական հույսերից մեկը, ով Լուկակուի և Ազարի հետ միասին կկազմի ազնվականների հարվածային ուժը։ ԴԵ Բրոյնը արագ, տեխնիկապես լավ պատրաստված խաղացող է, ով լավ է խաղում նաև գլխով: Նասեր Չադլիի («Տոտտենհեմի» նոր ձեռքբերումը, ով միանշանակորեն  կարող է օգնել իր նոր թիմին: Իհարկե դժվար թե նա տեղ զբաղեցնի հիմնական կազմում, սակայն նման բարձրակարգ կիսապաշտպանի առկայությունը պահեստայինների թվում լոնդոնցիներին միանշանակ չի խանգարի):, Կ․ Միրալլաս (Էվերթոնի մակարդակի թիմի համար անփոխարինելի ֆուտբոլիստ, ով ձախ եզրից խաղը արագացնող ու սրողի դեր է կատարում ) և Դ․ Մերտենս (Նապոլիի նորեկը, ով մյուս նորեկի՝ Կալյեխոնի հետ եզրերից գնդակը կհասցեագրի Իգուայինին)։
    Հարձակվողի մի թափուր դիրքի համար էլ պայքարում են Լուկակուն ու Բենտեկեն, ովքեր համաշխարհային ֆուտբոլի ծագող աստղեր են և հավաքականի շատ խաղընկերների հետ միասին այս մրցաշրջանում կփորձեն իրենց լավագույնս դրսևորել  աշխարհի լավագույն առաջնություններց մեկում՝ Անգլիայի Պրեմյեր լիգայում։

    Ինչպես տեսնում եք, սա ոչ թե միջակ 11 խաղացողներ ունեցող հավաքական է, այլ բավականին երկար  փոխարինողների նստարան ունեցող թիմ։ Կարևոր է նշել նաև, որ կազմը շատ երիտասարդ է և օր օրի ավելի է կայանում, և եթե գլխավոր մարզիչ Մարկ Վիլմոտսը կարողանա ճիշտ օգտագործել այն հզոր պոտենցիալը, որն ունի իր հայացողության տակ, կարող է բերել այս թիմին համաշխարհային փառք՝ նվաճելով Բրազիլիայում 2014 թվականի ամռանը կայանալիք աշխարհի առաջնության մեդալ, կամ նվազագույնը՝ հաջող հանդես գալ Բրազիլիայում՝ խնդիրներ ստեղծելով հաղթողի գլխավոր հավակնորդների համար։ Ուշադրություն դարձրեք այս թիմին, որն իր խաղաոճով  նման է Իսպանիայի հավաքականին, բայց  ավելի արագ է, իհարկե փոխանցումների ճժգրտության ցուցանիշով բելգիացիները փոքր-ինչ զիջում են իսպանացիներին:։ Վերջում հավելենք, որ բելգիական ֆուտբոլի այս թռիչքը վերջին տարիներին, պայմանավորված է նրանով, որ այս ոլորտի ղեկավարները վարում են յուրօրինակ քաղաքականություն. նրանք չեն խոչընդոտում, հակառակը, նույնիսկ նպաստում են երիտասարդ տաղանդների՝ արտասահմանյան ավելի ուժեղ առաջնություններ տեղափոխվելուն:

Բորուսսիա 4-2 Բավարիա

    Նախ ասեմ, որ <<Բավարիան>> խաղում էր ոչ ամենաօպտիմալ կազմով, և չի կարելի վերջնական գնահատական տալ Պեպի կառուցած խաղին։
    Նորից դաշտի կենտրոնը Կրոսին ու Ալկանտարային վստահելը խաղի սկզբից պարզ երևաց և զգացնել տվեց Շվայնշտայգերի բացակայությունը, և, ինչպես ասեց խաղի մեկնաբանը, խաղընկերները կարծես հայացքով փնտրում էին Բաստիանին ու չէին գտնում։ Երկու երիտասարդները չէին կարողանում թե՛ առաջընթացի ուղիներ գտնել, թե՛ նահանջելիս էին թերանում, ու վերջիններիս սխալ փոխանցումների <<շնորհիվ>> <<Բորուսսիայի>> յուրաքանչյուր հակագրոհ սկսում էր իր մեջ վտանգ պարունակել։ Մյունխենցիները սկզբից հենց տիրել էին գնդակին, և Ռոյսի արագ գոլից հետո ոչինչ չփոխեց՝ <<Բավարիան>> աննպատակ շատ էր տիրում գնդակին, բայց իրական վտանգ չկար գրոհներում։ 2-րդ խաղակեսում էլ Ռոբբենի խփած պատասխան գոլից հետո մյունխենցիները չհասցրին նույնիսկ ուրախանալ՝ ստանալով Վան Բույտենից ինքնագոլ։ Գյունդոգանի աննկարագրելի գոլն էլ տպավորություն թողեց, որ Պեպի պաշտոնական առաջին խաղը կորցված է, եթե ոչ Ռոբբենի 2-րդ գոլը։ 86-րդ րոպեին էլ Տիագոյի հերթական սխալից հետո արագ հակագրոհով Ռոյսը վերջակետ դրեց խաղին։

    Օբամեյանգը ցույց տվեց, որ կարող է խաղալ հիմնական կազմում՝ չխանգարելով Լևանդովսկիին։ Իսկ Գյունդոգանը՝ իր փայլուն խաղով մտածելու տեղ է տալիս Խեդիրային և Բենդերներից Լարսին, ովքեր Գերմանիայի հավաքականի հիմնական կազմում մշտական տեղի մասին կարող են մոռանալ։

Լեգենդներ․ Ուկրաինայի հերոսը՝ Անդրեյ Շևչենկո

 Չմտածե՛ք, թե վերնագիրը փոխաբերական իմաստով է գրված․ 2004 թվականի դեկտեմբերի 31-ին Շևչենկն արժանացավ  <<Ուկրաինայի հերոսի>> կոչոման՝ բացառիկ սպորտային հաջողությունների և Ուկրաինայի անունը աշխարհում բարձր պահելու համար։ Դա պատահական չէ, քանի որ Շևչենկոն ոչ թե պարզապես լավ ֆուտբոլիստ էր, այլ հետխորհրդային Ուկրաինայի մի ամբողջ սերնդի համար օրինակ ու կուռք։

 Արևմտաեվրոպական հարձակվողների կողքին վառ ընգծվում էր Շևայի՝ ուկրաինական
գյուղում ծնված լինելը․ երևում էր, որ Անդրեյը գիտակցում էր թիմակիցների ստեղծած պահերի իրական արժեքը և երբեք թույլ չէր տալիս իրեն շռայլել գոլային հնարավորությունները։ Շևա Գոլի անհամար գոլերը գրեթե աչքի չէին ընկնում ոճային բազմազանությամբ։ Մեկ, առավելագույնը՝ երկու հպումով գնդակը ուղարկելով հեռավոր անկյունը՝ նա ոչ մի հնարավորություն չէր տալիս մրցակիցների դարպասապահներին։ Փայլուն գոլային հոտառությանն էլ գումարենք ուժեղ և դօպուկ հեռահար  հարվածները, արդյունքում՝ Անդրեյ Շևչենկո։  «Դինամո»-«Միլան»-«Չելսի»-«Միլան»-«Դինամո». Հետաքրքրական է, որ Շևան իր ֆուտբոլային կարիերան սկսեց և ավարտեց Կիևի «»Դինամոյում»: Անվիճել է, որ հենց «Միլանում» հանդես գալու տարիները դարձան Շևչենկոյի կարիերայի լավագույն ժամանակահատվածը (1999-2006):  Պատահական չէ, որ հենց Միլան քաղաքի համանուն թիմի հետ Անդրեյը նվաճեց Չեմպիոնների լիգայի գավաթը, Իտալիայի չեմպիոնի կոչումը,  իսկ 2004 թ-ին արժանացավ նաև Եվրոպայի լավագույն ֆուտբոլիստի կոչմանը: Ինչ վերաբերում է «Չելսիին», ապա այստեղ Շևչենկոյի մոտ ինչ-որ բան չստացվեց: Նա հաճախ էր հայտնվում պահեստայինների նստարանին, իսկ երբ խաղադաշտ էր դուրս գալիս, առանձնապես աչքի չէր ընկնում: Անգլիայում երեք տարի անցկացնելով՝ Շևան վերադարձավ «Միլան», որտեղ մեր այսօրվա հերոսը ևս իրեն լիարժեքորեն դրսևորել չկարողացավ: Արդեն որպես ուկրաինական ֆուտբոլի վետերան՝ Շևան վերադարձավ հայրենի «Դինամո»՝ այստեղ որոշակիորեն վերագտնելով իրեն: Նա երկար տարիներ հաջողությամբ հանդես եկավ ազգային ընտրանու կազմում՝ բարձր պահելով իր երկրի պատիվը:
    Ֆուտբոլիստ, ով հաղթողի հոգեբանություն ուներ, ով հաճախ հանդիպելով դժվարությունների, երբեք չէր հանձնվում, ով ավտովթարի ենթարկվեց, բայց իր մեջ ուժ գտավ, արագ վերականգնվեց ու շարունակեց խաղալ այնպես, ինչպես նախկինում, մարդ,  ով միանշանակորեն իր հետքն է թողել ինչպես ուկրաինական, այնպես էլ համաշխարհային ֆուտբոլի պատմության մեջ. ուժեղ, համառ, աշխատասեր ու տաղանդավոր, մի խոսքով՝ Անդրեյ Շևչենկո կամ պարզապես Շևա. . . 

Պեպն ու Տիագոն Մյունխենում․ մաս I

    <<Բարսելոնի>> դեմ ընկերական խաղը բազում հարցերի պատասխան տվեց։ Նախ խոսենք կատալոնացիներից՝ Բարտրա-Մասկերանո զույգը պաշտպանության կենտրոնում ապացուցեց, որ բարձրակարգ կենտրոնական պաշտպան <<Բարսային>> պետք է օդ ու ջրի պես․ Ռոբբենն ու ընկերները ստորացնում էին <<Բարսայի>> պաշտպանությանհամար պատասխանատու երիտասարդներին, ինչը վառ ընդգծվեց կենտրոնական հարձակվողի դիրքից Լամի գլխոց խփած գոլով։ Կատալոնացիների խաղից դեռ կխոսենք, երբ նորանշանակ գլխավոր մարզիչ Խերարդո Մարտինոն կհասցնի իր ձեռագիրը մեզ ցուցադրել։
    Բավարացիները կամաց-կամաց հարմարվում են Պեպին և սկսում են խաղալ լավագույն <<Բարսելոնի>> խաղը, որին գումարելով գերմանացիների ֆիզիկական տվյալները, կարելի է ստանալ <<մահաբեր ձենք>>։ Պեպը վերցրել է իր կերտած նույն մարտավարությունը ու հարմարեցրել է <<Բավարիային>>՝ ֆենոմենալ եզրային պաշտպաններին շատ օգտագործելով ու թույլատրելով տեղափոխվել կենտրոն։ Հանրահայտ 4-3-3-ի ամենաակնառու փոփոխությունը կայանում է հարձակման գծում կենտրոնական հարձակվողի քիչ շարժողական լինելը։ Կարելի է ենթադրել, որ այս մրցաշրջանում Մանջուկիչը չի դառնա այնքան գոլերի հեղինակ, ինչքան ինքը կուզեր, բայց թիմի համար օգտակարության գործակիցը միանշանակ կավելանա։
    Երբ կայացավ Տիագոյի տրանսֆերը դեպի Մյունխեն, բոլորը, հիշելով <<Բավարիայի>> 9-10 բարձրակարգ կիսապաշտպաններին, կարծեցին, որ ավելի հիմար ընտրություն երիտասարդ ֆուտբոլիստը չէր կարող կատարել և այստեղ ավելի քիչ խաղաժամանակ կստանա, քան <<Բարսայում>>։ Բայց եթե ուշադրություն դարձնեք, կնկատեք, որ գերմանական թիմում, բացի Տոնի Կրոսից, ոչ մեկ չի կարող Ալկանտարային խանգարել կենտրոնական կիսապաշտպանի դիրքում ամրապնդվել։ Թեև մեր սուբյեկտիվ կարծիքով այս պահին երիտասարդ կիսապաշտպաններից ավելի բարձրակարգ խաղ է ցուցադրում հենց գերմանացին, Գվարդիոլան լավ է ճանաչում Տիագոյին և իզուր տեղը 20 միլիոն չէր վճարի նրա համար։ Ալկանտարան ավելի գերադասելի է Կրոսից նաև իր խաղի նուրբ լինելու շնորհիվ, ինչը գրեթե բացակայում է գերմանացիների խաղում ու կարող է լուրջ ոճային փոփոխություն մտցնել Պեպի թիմի գրոհներում։
    Մի բան է միայն պարզ, որ այս մրցաշրջանում ևս <<Բավարիան>> կմնա ամենաամենան ու դժվար է պատկերացնել՝ ով կկարողանա նրանց խանգարել 3-րդ տարին անընդմեջ հասնել ՉԼ-ի եզրափակիչ։ 

Վերջին տարիների «Լավագույն» տրանսֆերները

    Ֆերնանդո Տորրես՝ «Լիվերպուլից» «Չելսի»: 2011 թվականի հունվարի 31-ին Տորրեսը տեղափոխվեց «Չելսի», ընդ որում՝ 50 միլիոն ֆունտի դիմաց, ինչը ռեկորդային էր Պրեմիեր լիգայի պատմության մեջ: Ի հակառակ սպասումներին՝ իսպանացին չկարողացավ և առ այսօր չի կարողանում իրեն դրսևորել լավագույն կողմերով: «Չելսիի» կազմում անցկացրած մեկնարկային 14 խաղերում նա չդարձավ գոլի հեղինակ, և արդեն շուրջ 2 տարի է Տորրեսը մեղմ ասած չի փայլում՝ ոչ մի կերպ չաչդարացնելով իր տրանսֆերի համար վճարված հսկայական գումարը:

    Էնդի Քերոլ՝  «Նյուքասլից» «Լիվերպուլ»: 2011 թվականին վաճառելով Տորրեսին՝ «Լիվերպուլը» գնեց 2 խոստումնալից և երիտասարդ հարձակվողների` Սուարեսին և Քերոլին, ընդ որում՝ վերջինիս տրանսֆերի համար վճարելով բավականին մեծ գումար՝ 30 միլիոն ֆունտ: Եթե Սուարեսի դեպքում կարող ենք միանշանակորեն փաստել, որ ֆուտբոլիստը լիովին արդարացրեց իրեն, ապա Քերոլի դեպքում՝ ճիշտ հակառակը: Այստեղ գրեթե նույնությամբ կրկնվեց Տորրեսի դեպքը, ֆուտբոլիստը 2 տարվա ընթացքում գրեթե ոչնչով աչքի չընկավ և եթե Տորրեսը դեռ «Չելսիում» է և իրեն դրսևորելու հնարավորություններ հավանաբար կստանա, ապա Քերոլն արդեն «Լիվերպուլում» չէ. նրա տրանսֆերն օրեր առաջ մերսիսայդյան ակումբը վաճառեց, ընդ որում՝ այդ գործարքից վաստակելով Քերոլին ձեռք բերելու համար իր վճարած գումարից շուրջ 3 անգամ պակաս:

 
    Դմիտրի Չիգրինսկի՝ «Շախտյորից» «Բարսելոնա» և հակառակը: Երիտասարդ և խոստումնալից պաշտպանը 2009 թվականի օգոստոս 26-ին տեղափոխվեց «Բարսելոնա» բավականին խոշոր գումարի՝ 25 միլիոն եվրոյի դիմաց: «Բարսելոնայում» ոչնչով աչքի չընկնելով, պարզ իրադրություններում հաճախ սխալվելով՝ արդեն հաջորդ տարի՝ 2010 թվականին երիտասարդ կենտրոնական պաշտպանը 15 միլիոն եվրոյի դիմաց վերադարձավ դոնեցկյան ակումբ և արդեն 2 տարի է, ինչ հանքափորների կազմում նրան շարունակ հետապնդում են վնասվածքները և ֆուտբոլիստը մեղմ ասած չի փայլում:

2013-2014 մրցաշրջանի պոտենցիալ հերոսները․ Նոր գերաստղեր

 

Լեգենդներ․ Թիերի Անրի 14

    Թիերի Անրին այն բացառիկ խաղացողներից է, ով հասցրել է դառնալ Ֆրանսիայի, Անգլիայի, Իսպանիայի չեմպիոն, հաղթել է «Չեմպիոնների Լիգան», Աշխարհի և Եվրոպայի առաջնությունները։ 2004 և 2005 թվականներին հաղթել է «Ոսկե խաղակոշիկը»։ Ընդգրկվել ՖԻՖԱ-ի կազմած բոլոր ժամանակների 100  լավագույն հարձակվողների ցանկում։

    Թեև Անրին հանդիսանում է «Արսենալի» և Ֆրանսիայի ազգային հավաքականի գլխավոր ռմբարկուն, դժվար է ֆրանսիացուն համարել մաքուր կենտրոնական հարձակվող, ում միակ դերը խաղադաշտում գրոհներ եզրափակելն է։ Իրականում Անրին, տեղափոխվելով «Արսենալ», հնարավորություն տվեց Արսեն Վենգերին կառուցել հարձակման ոչ-ստանդարտ՝ խորքից գործող մոդել՝ համադրելով Թիերիին Բերկամպի հետ։
    Անրին ֆրանսիական ֆուտբոլի «ոսկե» ժամանակաշրջանի այն վերջին մոհիկաններից է, ում խաղը ավելի քան էլեգանտ է և թեթև։ Չնայած Անրիի գոլերի մեջ ահռելի թիվ են կազմում միջին և հեռու տարածություններից խփած գոլերը, չի կարելի ասել, որ մեր հերոսը աչքի է ընկնում թնդանոթային հարվածներով։ Աննկարագրելի դիպուկ ու նրբագեղ պտտեցրած հարվածները նույնիսկ լավագույն դարպասապահներին հնարավորություն չէին թողնում փրկվել գոլից։

    Թիերիի խաղը որակյալ էլ բոլոր ասպարեզներում։ Խաղադաշտը լավ տեսնելն ու նպատակային փոխանցումներ կատարելու ունակությունները ապահովում էին Անրիին բոլոր ստանդարտները կատարելու մենաշնորհ իրավունքը։
    Բոլոր ակումբներում էլ, որտեղ հանդես է եկել ֆրանսիացին, հասցրել է իր հետքը թողնել պատմության մեջ, և իզուր չէ, որ մի քանի օր առաջ 35 տարեկանում Անրին ճանաչվեց MLS 2013 առաջնության լավագույն խաղացող։

Երիտասարդ տաղանդներ․ Մարկինյոս՝ «ՊՍԺ-ի» հերթական ձեռքբերումը

    Դժվար է հավատալ, որ 19 տարեկանը նոր լրացած կենտրոնական պաշտպանը կարող է արժենալ 35 միլիոն եվրո, բայց վստահ եմ, որ բրազիլացին դեռ կհասցնի արդարացնել բոլորի սպասումները: Բրազիլական «Կորինտիասը» լքելով և տեղափոխվելով Եվրոպա՝ Հռոմեական ակումբ, և Ա սերիայում անցկացնելով փայլուն մրցաշրջան՝ Մարկոս Աոաս Կորրեան դարձավ մի շարք գերակումբների տրանսֆերային նպատակը։ Ըստ ոչ պաշտոնական տվյալների՝ երիտասարդ բրազիլացուն իրենց շարքերում էին ուզում տեսնել «Մանչեստեր Յունայթեդն» ու «Բարսելոնան», բայց այդ պայքարում վեջնական հաղթողը դարձավ «ՊՍԺ-ն», և դա պատահական չէ, քանի որ փարիզեցիների կազմում շատ են բրազիլացիները և  առաջին իսկ տարում Մարկինյոսը հիմնական կազմում տեղ ունենալու և «Չեմպիոնների Լիգայում» հաղթելու իրական հնարավորություն է ստանում, և չի կարելի ասել, որ ընտրելով «ՊՍԺ-ն»՝ երիտասարդը վազեց փողերի հետևից։ Ֆիզիկական լավ տվյալների ու կենտրոնական պաշտպանի համար արտասովոր մեծ արագություն ունենալուց բացի, Մարկինյոսին նմանեցնում են իր հայրենակից Տիագո Սիլվային նաև տարածության մեջ ժամանակի ֆենոմենալ զգացողություն ունելալու պատճառով։

Յուվեի վերելքը. Անտոնիո Կոնտե

    Երբ 2009 թ.-ին «Յուվենտուսի» ղեկավարությունը պաշտոնանկ արեց գլխավոր մարզիչ Ռանիերիին, շատերը անակնկալի եկան, քանի որ վերջինիս ղեկավարությամբ թիմը բավականին հաջող էր հանդես գալիս: Այս պաշտոնանկությունից հետո «Յուվեի» գլխավոր մարզիչ նշանակվեց թիմի ոչ վաղ անցյալի ֆուտբոլիստներից 1-ը՝ Չիրո Ֆերարան: Անփորձ մարզչի գլխավորությամբ թիմը ձախողեց մրցաշրջանը՝ դուրս մնալով Չեմպիոնների լիգայի խմբային փուլից: Այս ձախողումից հետո Ֆերարան հեռացվեց, և թիմը գլխավորեց Ալբերտո Ձակերոնին, որի գլխավորությամբ, սակայն «Յուվեն» առաջնությունն ավարտեց 7-րդ տեղում: 2010-11 մրցաշրջանուն թիմի ղեկը վստահվեց Լուիջի Դել Ներիին: Արդյունքը եղավ այն, որ «Յուվենտուսը» կրկին Ա Սերիայում գրավեց 7-րդ տեղը՝ չնվաճելով նույնիսկ եվրագավաթների ուղեգիր: Ակնհայտ էր, որ «Յուվեում» անհրաժեշտ էին արմատական փոխոխություններ, քանզի Դել Ներիի գլխավորած թիմը խաղում էր մեղմ ասած, ոչ այնքան դիտարժան ֆուտբոլ, էլ չենք խոսում արդյունքների մասին: Շատերը նշում էին, որ «Յուվեին» անհրաժեշտ է փորձառու մասնագետ, որը կլուծի թիմի առջև ծառացած խնդիրները, մասնավորապես՝ շրջանառվում էր Լուի Վան Գալի անունը: Սակայն ակումբի ղեկավարությունը Ա Սերիայի վերջին տուրի ավարտից օրեր անց հայտարարեց նոր մարզչի անունը՝ Անտոնիո Կոնտե: Այս նշանակումն առաջացրեց յուվեի երկրպագուներից շատերի դժգոհությունը: Այդ դժգոհությունը ուներ որոշակի հիմքեր: Բանն այն է, որ Անտոնիոն ևս երկար տարիներ  խաղացել էր «Յուվեում»՝ Ֆերարայի հետ միասին: Բացի այդ, նա ևս անփորձ մարզիչ էր և ոչ մի երաշխիք չկար, որ Կոնտեն Ֆերարայի սխալները չէր կրկնի: Կարճ ժամանակ անց, սակայն, Անտոնիոն ապացուցեց ճիշտ հակառակը:

    Ստաննձնելով «Յուվեի» գլխավոր մարզչի պաշտոնը՝ Կոնտեն անմիջապես գործի անցավ: Թիմը համալրվեց նոր խաղացողներով, որոնցից շատերն իրենց լիովին արդարացրին: Կոնտեն մրցաշրջանի սկզբում մի քանի տակտիկական դասավորություններ փորձարկեց՝ ի վերջո կանգ առնելով 3-5-2 սխեմայի վրա: Աստիճանաբար «Յուվեի» խաղն ավելի ու ավելի դիտարժան էր դառնում, Դել Ներիի դժգույն ֆուտբոլի հետքն անգամ չէր մնացել. կարճ փոխանցումներ, արագ գրոհներ, գնդակի վերահսկում, երբեմն նաև երկար ու կտրող փոխանցումներ, հիմնականում՝ Պիրլոյի կատարմամբ:  Հենց այսպիսին էր Անտոնիո Կոնտեի փիլիսոփայությունը: Առաջին մրցաշրջանում «Յուվեն» նվաճեց սկուդետոն՝ առաջնության  հանդիպումներում  չկրելով ոչ մի պարտություն, և հասավ գավաթի խաղարկության եզրափակիչ: Իսկ վերջին  մրցաշրջանում «Յուվեն» նվաճեց Իտալիայի սուպերգավաթը՝ հաղթելով Նապոլիին,  կրկին նվաճեց սկուդետոն՝ հաջող հանդես գալով նաև Չեմպոնների լիգայում՝«Յուվեն» ճանապարհը զիջեց միայն ապագա չեմպիոններին: Վերջում նշենք, որ «Յուվեի» նոր ձեռքբերումները(Լյորենտե, Օգբոնա, Տևես) խոսում են այն մասին, որ վերջինս`  իր երիտասարդ և ամբիցիոզ մարզչի գլխավորությամբ այս տարի բոլոր նախադրյալներն ունի՝ ավելի մեծ հաջողությունների հասնելու համար: 

Երիտասարդ տաղանդներ. Դավիդ Դե Խեա

    Ընդհամենը 22 տարեկան այս իսպանացին արդեն հասցրել է ներկայանալ ողջ ֆուտբոլային հանրությանը՝ որպես աշխարհի լավագույն դարպասապահներից մեկը։ Խաղալով Իսպանիայի բոլոր տարիքային հավաքականներում՝ Դե Խեան դեռ չի ստացել հնարավորություն խաղալ իր երկրի ազգային թիմում, ինչը կարելի  է հասկանալ, եթե դիտենք իսպանացի դարպասապահների ցուցակը։ Այն բանից հետո, երբ Կասիլիասը հայտարարեց, որ կավարտի իր միջազգային կարիերան աշխարհի 2014թ․-ի առաջնությունից հետո, մասնագետներից շատերի կարծիքով հենց Դե Խեան է հանդիսանում «Կարմիր ֆուրիայի՝» հաջորդ համար մեկի հիմնական թեկնածուն։
    2011 թվականի ամռանը քսանամյա Դավիդի համար «Յունայթեդը» վճարեց «Ատլետիկոյին» 20 միլիոն եվրո այն հույսով, որ վերջինս առաջին իսկ մրցաշրջանում կկարողանա համարժեք փոխարինել հոլանդացի Վան Դեր Սարին, բայց երիտասարդ իսպանացին մինչ օրս էլ ունի տեսողության հետ խնդիրներ, ինչը խանգարում է նրան ստաբիլ խաղ ցուցադրել ողջ մրցաշրջանի ընթացքում։
    Դե Խեան իդեալականորեն համապատասխանում է Անգլիայի Պրեմիեր Լիգային։ Բացի ընդգծված ոճային ցատկերից, որոնց շնորհիվ վաստակել է երկրպագուների մեծ սերը, իսպանացին հայտնի է նաև գերազանց երկար փոխանցումներով։ Շատ հաճախ «Յունայթեդի» գրոհները սկսվում են դարպասապահից, ով երկար փոխանցումով միանգամից գնդակը հասցնում է հարձակվողներին։ Ինչպես տիպիկ իսպանացի դարպասապահ, Դավիդի ոտքերով արած սեյվերի քանակը մոտավորապես հավասար է ձեռքերով արվածներին։ «Ռեալի» դեմ Չեմպիոնների Լիգայի 1/4-ում արված սեյվն էլ՝ որպես ասվածի փայլուն ապացույց.

    Միանշանակորեն  կարելի է ասել՝ Դե Խեայի խաղը տարեցտարի բարելավվում  է, և շատ շուտով իսպանացին կդասվի աշխարհի լավագույն դարպասապահների շարքին։

Ռունի vs. Մատա

    «Չելսին» Ռունիին ձերք բերելու համար «Յունայթեդին» առաջարկել է Մատային ու 30 միլիոն ֆունտ։ Ես անձամբ, լինելով Ռունիի տաղանդի մեծ երկրպագու, չեմ հասկանում Մոուրինյոին, ով պատրաստ է հեշտորեն հրաժարվել նախորդ մրցաշրջանում լոնդոնցիների լավագույն ֆուտբոլիստից։ Մատան հասցրել է «Չելսիում» անցկացրած 2 մրցաշրջանների ընթացքում խաղալ փլեյմեյքերի, աջ և ձախ եզրայինների, ենթահարձակվողի դիրքերում։ Մատան է այն խաղացողը ում շուրջ մարզիչը կարող է հավաքել նոր թիմ, և հենց Խուանը, ոչ թե Ազարը, պիտի դառնա «նոր Չելսիի» «նոր դրոշակակիրը»։
    Ուեյնի հեռանալու դեպքում «Յունայթեդը» կունենա խնդիրներ գրոհների կազմակերպման վերջին օղակի հետ կապված, ինչը լուծելու համար անհրաժեշտ կլինի պայմանական Ֆելլաինի ձեռք բերել։ Իսկ ինքը՝ անգլիացին խնդիր չի ունենա նոր թիմ գտնելու հետ կապված․ ամենուրեք էլ պետք են բարձրակարգ հարձակվողներ, որոնք կարող են խաղ կառուցել, իսկ տուգանայինների փայլուն իրացմամբ Ռունին զիջում է թերևս միայն Պիրլոյին։
    Հ․Գ․ հիշե՛ք, որ Մատան դեռ ընդհամենը 24 տարեկան է, և ափսոս է նրա պես տաղանդին ձեռքից բաց թողնել։

նկ․-ը վերցված է http://www.whoscored.com

Պաոլո Մալդինի. մարդ-լեգենդ

    Գաղտնիք չէ, որ բարձրակարգ ֆուտբոլիստներից շատերը հաճախ են փոխում իրենց   ակումբները, ոմանք նույնիսկ իրենց կարիերայի ընթացքում հանդես են գալիս տաը և ավելի   թիմերում: Սակայն, կան խաղացողներ, որոնք ողջ կարիերայի ընթացքում  հանդես են գալիս 1 ակումբում՝ հարազատ մնալով վերջինիս, դառնալով այդ ակումի ոգին, խորհրդանիշը: Մալդինին այն եզակի ֆուտբոլիստներից է, ով իսկապես  դարձավ իր ակումբի՝ Միլանի խորհրդանիշը և, ավելի քան 2 տասնամյակ    հաջողությամբ պաշտպանեց  «Միլանի» գույները: 

Պաոլո Մալդինին դեռևս մանուկ հասակում երազում էր դառնալ «Միլանի»  ֆուտբոլիստ և նմանվել հորը՝ «Միլանի»  հանրահայտ ավագ Չեզարե Մալդինիին:  Մալդինի կրտսերը «Միլանի» գլխավոր թիմում իր անդրանիկ հանդիպումն  անցկացրեց 1985թ հունվարի 20-ին, երբ դեռ 16 տարեկան էր: «Ուդինեզեի» հետ արտագնա         այդ մրցավեճն  ավարտվեց 1:1 հաշվով:  Չնայած, որ այդ մրցաշրջանում դա պատանի Պաոլոյի   միակ ելույթն էր Ա սերիայում, սակայն արդեն հաջորդ մրցաշրջանից սկսած  Մալդինին ամրագրեց և մինչև իր կարիերայի ավարտը պահպանեց  իր տեղը  ակումբի հիմնական կազմում՝ խաղալով պաշտպանության կենտրոնում, երբեմն՝  նաև ձախ եզրում: 

Պաոլոն աչքի էր ընկնում ագրեսիվ, բայց ոչ կոպիտ խաղաոճով։ Իմ սուբյեկտիվ  կարծիքով ֆուտբոլի պատմության մեջ չի եղել մեկը, ով իր կատարած մաքուր   սահընկնումներով կարող է համեմատվել մեր հերոսի հետ։ Հատկանշական է, որ, ըստ  պաշտոնական տվյալների, Մալդինին ամեն խաղում միջինը ընդհամենը 2 անգամ էր խլում    գնդակը մրցակիցներից, ինչը վկայում է վերջինիս՝ դիրքային պայքարում  մշտապես հաղթող դուրս գալու մասին։

Խոսելով Մալդինիի միջազգային կարիերայի մասին՝ նշենք, որ  1986 թվականին  ֆուտբոլիստը հրավեր ստացավ Իտալիայի երիտասարդական հավաքականից, որի  մարզիչն այդ ժամանակ նրա հայրն էր: Այս հավաքականի կազմում, երկու տարվա  ընթացքում նա անցկացրեց 12 խաղ՝ դառնալով 5 գոլի հեղինակ: 19 տարեկանում նա հրավիրվեց ազգային թիմ, որի կազմում առաջին խաղն անց է  կացրել 1988-ի մարտի 31-ին, Հարավսլավիայի հետ  ընկերական հանդիպման ժամանակ :       Ազգային  հավաքականի կազմում անցկացրած խաղերի քանակով (126) Մալդինին զիջում է  միայն  Ֆաբիո Կանավարոյին և Ջանլուիջի Բուֆոնին: Ազգային հավաքականում նա  իր կարիերան ավարտել է 2002 թվականին՝ աշխարհի առաջնությունից անմիջապես հետո:
Մալդինիի մուտքը պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլ զուգադիպեց Սիլվիո Բեռլուսկոնիի՝  ակումբի նոր նախագահ դառնալու և, դրա հետ կապված, ակումբի վերելքի հետ:  1987-88  մրցաշրջանի սկուդետոն դարձավ նրա առաջին տիտղոսը: «Միլանի» կազմում նա անց է   կացրել 902 խաղ, վերջինը՝ 2009 թ-ին մայիսի 31-ին տեղի ունեցած «Ֆիորենտինայի» դեմ   հանդիպումն էր,  որն ավարտվեց «Միլանի» հաղթանակով՝ 2:0 հաշվով: Այդ 25 տարիների   ընթացքում Պաոլոն իր ակումբի հետ  հասավ աներևակայելի բարձունքների. Իտալիայի 7-ակի չեմպիոն, գավաթակիր և   5-ակի սուպերգավաթակիր, Չեմպիոնների լիգայի 5-ակի  հաղթող: Մալդինին «Միլանի» հետ նաև 5 անգամ նվաճել է ՈՒեֆայի  սուպերգավաթը, 2 անգամ՝ Միջմայրցամաքային գավաթը, 1 անգամ էլ դարձել է Աշխարհի ակումբային առաջնության հաղթող: Մալդինին  Իտալիայի ազգային ընտրանու հետ ևս հասել է հաջողությունների՝ դառնալով  Աշխարհի ու Եվրոպայի փոխչեմպիոն: Մալդինին նաև դարձել է Չեմպիոնների Լիգայի  եզրափակիչների պատմության ամենաարագ գոլի հեղինակը՝  Լիվերպուլի հետ  խաղում գոլ հեղինակելով 50-րդ վայրկյանին։ Այսքանը մեր այսօրվա հերոսի մասին. Պաոլո   Մալդինի՝ մարդ-լեգենդ...

Սեսկ Ֆաբրեգաս՝ ի՞նչն է խանգարում դառնալ լավագույնը

    Առաջին անգամ Սեսկի անունը թնդաց 2003 թվականին աշխարհի մինչև 17 տարեկանների առաջնությանը ցույց տված փայլուն խաղից հետո։ Դառնալով այդ առաջնության թե՛ լավագույն ռմբարկուն, թե՛ ամենաարժեքավոր ֆուտբոլիստը՝ իսպանացին միանգամից հայտնվեց մի շարք թիմերի ուշադրության կենտրոնում և ընտրեց «Արսենալը»: Վենգերը խոստացավ նրան առաջին թիմում խաղաժամանակ տրամադրել և Վիեիրայի ու Ժիլբերտուի վնասվածքները ստիպեցին մարզչին պահել խոստումը։ Ֆաբրեգասը իրեն դրսևորեց լավագույն կողմերով և հաջորդ մրցաշրջանում Վիեիրայի հեռանալով դարձավ կանոնիրների հիմանական կազմի խաղացող։ Հաջորդ մրցաշրջանների ընթացքում Սեսկն իր կատալոնյան ոճի խորքից կատարվող փափուկ ու դիպուկ փոխանցումների շնորհիվ մրցակցի դարպասապահների դեմ մեն-մենակ էր դուրս բերում թիմակիցներին՝ մասնակցելով «Արսենալի» գրեթե յուրաքանչյուր գրոհի։ Արդյունքում իսպանացին հասցրեց լոնդոնցիների կազմում մասնակցել 298 խաղի՝ հեղինակելով 56 գոլ և 91 գոլային փոխանցում, ինչը հենակետային կիսապաշտպանի համար ահռելի ցուցանիշ է։ «Արսենալի» հանդեպ ունեցած սերն ու հարգանքը Ֆաբրեգասը ցույց տվեց 2010 թվականի աշխարհի չեմպիոնությունը նվիրելով «Արսենալի» բոլոր երկրպագուներին ու Արսեն Վենգերին։
    2011 թվականի ամռանը երկար խոսակցություններից հետո Ֆաբրեգասը վերջապես վերադարձավ հարազատ Բարսելոնա և հայտարարեց, որ եթե լքի Կատալոնիայի կայրաքաղաքը, միմիայն «Արսենալ» վերադառնալու դեպքում։ 30 միլիոն ֆունտ վճարելով՝ կատալոնական ակումբը ակնկալում էր երկարաժամկետ միջակայքում Չավիին փոխարինողի հարցը լուծել, բայց ամեն հաջորդ մրցաշրջանը ցույց է տալիս, որ Սեսկը այդպես էլ չի կորողանում Բարսայում ներկայանալ իր ողջ պոտենցիալին համարժեք խաղով։ Թեև ստատիստիկ տվյալները ու հաղթած գավաթների քանակը ստաբիլ աճում են, Ֆաբրեգասի ներկայիս խաղում բացակայում է նրբությունն ու գրագիտությունը, որոնք «պարտադիր» են դարձել Բարսայի 4-րդ համարների համար։ Բարսելոնում փորձելով խաղալ բազում դիրքերում՝ Սեսկը դեռ չի կարողացել վաստակել հիմնական կազմի խաղացողի կարգավիճակ։ Հուսանք, որ գոնե այս մրցաշրջանում Ֆաբրեգասը կկարողանա վերգտնել իր լավագույն որակները ու չի թողնի Բարսայի կիսապաշտպանական գծին զգալ Տիագոյի բացակայությունը։ 

Էդինսոն Կավանի՝ «Էլ Մատադոռ»

«Նապոլիի» առաջատար հարձակվողի տեղափոխությունը փարիզյան ակումբ վերջապես դարձավ իրականություն: Բարեհաջող անցնելով բուժզննումը՝ Կավանին հնգամյա պայմանագիր ստորագրեց «ՊՍԺ»-ի հետ: Նշենք, որ «ՊՍԺ»-ում ուրուգվայցին հանդես կգա 9 համարի մարզաշապիկով: Հատկանշական է նաև, որ փարիզյան ակումբի ղեկավարությունը Կավանիի համար վճարեց 63 միլիոն եվրո՝ ինչը ռեկորդային էր ֆրանսիայի առաջնության համար: Կավանին Եվրոպա էր տեղափոխվել 2007 թվականին, երբ վերջինս հայրենի «Դանուբիոյից» տեղափոխվեց սիցիլիական «Պալերմո»: Իտալական ակումբում մի քանի հիանալի մրցաշրջան անցկացնելով՝ Կավանին հրավիրվեց «Նապոլի» և վերջինիս կազմում հասավ փայլուն հաջողությունների՝ 3 մրցաշրջանում դառնալով ավելի քան 100 գոլի հեղինակ. Անկասկա՛ծ, ուրուգվայցի հարձակվողը ձգտելու է նույն ոգով շարունակել նաև «ՊՍԺ»-ում:

Կավանին տեղափոխվել է ակումբ, որը վերջին 2 տարիների ընթացքում կարողացել է կառուցել բավական ուժեղ ու հավասարակշռված թիմ։ Դիտելով «ՊՍԺ»-ի նախորդ մրցաշրջանի խաղերը՝ հարց է ծագում՝ ինչպես են օգտագործելու Կավանիին։ Հնարավոր մի քանի տարբերակներից նախընտրելին, երևի, մեր հերոսին կենտրոնական հարձակվողի դերը տալն է, իսկ Զլատանին մի փոքր խորքից դիրքավորելը։ Ձախ եզրում էլ Լավեսսիի արագությունը փսրիզեցիների գրոհները կդարձնի ավելի բազմաոճ։ Թեև Կավանին, ով իր խաղաոճով ու անհատական որակներով կարծես Իբրաի կլոնը լինի, կարող է «միայնակ» մնալ, եթե շվեդը որոշի հեռանալ։ Այդ դեպքում հարձակման շեշտը էլ ավելի կկենտրոնանա «Էլ Մատադոռ»-ի վրա։ «ՊՍԺ»-ում դժվար թե Կավանին կատարի այնքան ահռելի աշխատանք, որքան «Նապոլիում» ու Ուրուգվայի ազգային թիմում, որտեղ 90 րոպե անընդհատ վազում է ետ ու առաջ՝ հաղթելով «բոլոր» օդային գնդակները։ Ամեն դեպքում հստակ է, որ Փարիզում էլ ուրուգվայցին կշարունակի իր թնդանոթային հարվածներով գոլեր հեղինակել։