Հայկական ֆուտբոլի երկրպագուներն անշուշտ չեն մոռացել, որ ոչ վաղ անցյալում մենք մարզադաշտ էինք գնում հույսով, որ գոնե խոշոր հաշվով չէնք պարտվի, կամ առավելագույնը 0-0 կխաղանք: Սակայն կարճ ժամանակահատվածում ամեն ինչ փոխվեց. ինչպե՞ս: Բանն այն է, որ մենք՝ ի դեմս ֆուտբոլի ֆեդերացիայի և հավաքականի մարզչական շտաբի, շատ բան հասկացանք. ինչպես հաճախ նշել է ֆեդերացիայի նախագահը՝ մեք կանգնած էինք ընտրության առաջ՝ ուժեղ առաջնությու՞ն, թե հավաքակա՛ն: Եվ քանի որ առավել իրատեսական տարբերակը երկրորդն էր, մեր ֆուտբոլի ղեկավարները ընտրեցին ֆուտբոլի զարգացման հենց այդ ուղին՝ ուժեղ հավաքական ունենալու ճանապարհը: Մեխանիզմը շատ պարզ էր. պետք էր նպաստել ֆուտբոլիստների արտահոսքին դեպի արտասահմանյան ավելի ուժեղ առաջնություններ՝ այդ կերպ նպաստելով ազգային ընտրանու ուժեղացմանը: Այս տարբերակը նախկինում հաջողությամբ կիրառվել էր Հոլանդիայում ու Բելգիայում:
Այժմ, երբ արդեն այս քաղաքականության արգասիքներն առավել քան տեսանել են, այնուհանդերձ պետք է նշենք, որ հաճախ մեր հավաքականի խաղը, մեղմ ասած, չի գոհացնում, և, եթե ուժեղ հավաքականների հետ դիմակայություններում այս հանգամանքը ինչ- որ տեղ կարելի է հասկանալ, ապա մեր ընտրանուն խաղամակարդակով զիջող մրցակիցների դեպքում՝ միանշանակորեն ոչ: Ասվածի վկայությունն են վերջին երկու հանդիպումները՝ Մալթայից կրած պարտությունն ու Դանիայի հանդեպ տարած ֆանտաստիկ հաղթանակը:
Այնուամենայնիվ, մենք լիահույս ենք, որ մեր ընտրանու պրոֆեսիոնալ մարզչական թիմը ջանքեր չի խնայի՝ առկա թերությունները վերանայելու համար, իսկ տղաներն էլ իրենց հերթին կանեն ամեն հնարավորը՝ ապացուցելու համար, որ հնարավո՛ր է, հնարավոր է այն, ինչն առաջին հայացքից անիրատեսական է թվում շատերին: Հավանաբար արդեն հասկացաք, որ խոսքս մնացած չորս խաղերում հաղթելու և խմբում երկրորդ հորիզոնականը զբաղեցնելու մասին է. առաջ հայե՛ր, մենք հավատում ենք...
Комментариев нет:
Отправить комментарий